Buiten is het weer wat guurder. Met de uitnodiging om bij de opnames van Top 2000 a gogo te zijn krijg ik er helemaal weer zin in. Muts op, wantjes aan en gaan!
Je kan hier stemmen op de Top 2000
Zomaar een stormachtige woensdagmorgen. Ik bel een poppodium in Nijmwegen omdat ik iets te enthousiast kaartjes voor Ozark Henry heb besteld. Ik draai het telefoonnummer en er wordt opgenomen.
"Met Doornroosje" klinkt een slaperige stem.
-stilte- (verbazing, glimlach, geluk)
"Met Henkjan...."
Mijn dag kan niet meer stuk, Ik had Doornroosje aan de lijn...
Je wimper kriebelt op m'n borstkas.
Je adem is warm.
Je pakt m'n hand.
Zachtjes.
Ik ben wakker.
Het is zo taai. Elke dag valt het tegen. Het enige wat ik moet doen is worstelen, worstelen door blauwe boeken en worstelen met mijn toetsenbord. Het vooruitzicht is net zo vaag als helder. Toch valt het me zwaar. "Maak het af" roep ik tegen mezelf. Ik klaag over mezelf, terwijl alleen ik er wat aan kan doen. Alleen al mijn geklaag is een reden tot klagen. Soms ren ik een stuk maar daarna sta ik stil. Kruipend boek ik vooruitgang en ondertussen ben ik gelukkig, gelukkig van andere zaken. Meesterschap knaagt langzaam door het geluk heen. "Zover laat ik het niet komen" denk ik, ondertussen verstrijken dagen. De drukte lijkt onvoorkomelijk. Lijkt.
Terwijl de vlag wappert hangt de wimpel van twijfel treurig naar beneden. Tot een windstoot een korte boodschap serveert. Ik pak de vlaggetok en ga rennen, dan moet hij toch wel blijven wapperen? Buiten adem bereik ik de kust van de toekomst. De vlaggestok is mijn fierljepstok, ik hang meters boven het water. Voor altijd.
Een bed vol koffiedik.
De bank vol chips, als glasscherven.
De bank vol glasscherven, als chips.
Shag als vloerbedekking.
Krekels en kevers zitten op de stoelen.
Een bierblikkenbalkon.
Planten groeien uit beton.
Jam op de muur, deurgrepen met rode kool besmeurd.
Mijn T-shirt ruikt lekker.
Misschien heeft u het wel eens gezien. Psychologie van de bovenste plank. In deze datingsshow beeindigt de kandidaat de date door "next" te zeggen, Een volgende date komt dan uit de bus en zo kan je alle vijf kandidaten uit de bus langsgaan. Lijkt een date je wat? dan bied je de date een tweede afspraakje aan, de date kiest het aanbod of neemt de tijdsduur in minuten in dollars mee. Alle dates die door "next terug de bus in zijn gestuurd krijgen ook een dollar voor elke doorgebrachte minuut.
Nu zijn de dates niet echt boeiend, en is het niet echt een intellectueel programma, maar een aspect van de show is toch psychologie van de bovenste plank te noemen. Typebevestiging in seksepsyche. De bus vol dates is een wereld van verschil als die met vrouwen of met mannen is gevuld. De vrouwen beginnen zodra een date naar de kandidaat gaat, de date af te zeiken en zijn er ook heel goed in om haar uiterlijk en persoonlijkheid onder de loep te nemen. Zodra de date terugkomt zijn ze weer poeslief voor elkaar. Intrige, bedrog, kwade tongen, venijnige opmerkingen etc.
Bij de mannen zie je maar een ding, en ze zeggen maar twee woorden. Verbroedering. Lekker wijf?
Terwijl de klanken van Jeff Buckley als zonnescherm werken en de hitte wordt verdoezelt door lauwe koffie, loopt ze onrustig door haar kamer. De telefoon gaat terwijl ze belt. De banaan die ze gisteren kocht wordt al bruin. Nieuwe informatie komt uit de telefoon, de routeplanner moet opnieuw worden ingesteld. Haar gouden ketting heeft ze onlangs geruild voor retrokoffiemokken van de action. Weer een lauwe mok, weggegoten in de plantenbak.Zonder gouden ketting, en met open vizier stapt ze op de beer af. Wijd open zodat de beer haar glimlach kan zien.
Warm was het, de zon scheen volop. Hij trok een trui en een lange broek aan, liep naar buiten en stapte in de auto. De autoramen liet hij dicht. Het enige om in te ademen was de benauwde lucht. Gniffelend dacht hij hoe hij de zon op deze manier terugpakte. Terugpakte voor de rotstreek die de zon hem deze ochtend geleverd had.
Hij zette zijn autoradio zachter en begon te praten: "Je schijnt lekker niet op mij, je warmte doet me niks". "Kijk dan, ik heb een trui aan!"
Volhouden, ik moet volhouden!
Toen de zon onder ging verruilde hij zijn trui voor een T-shirt en dronk vergenoegzaamd een bier.
Na een maand in de troep van de verhuizing te hebben gezeten nu eens wat dozen uitgepakt en eindelijk weer wat ingericht. Hopelijk ga ik me nu weer thuis voelen, want onwennig was het wel even. Ik zal de komende tijd nog wel wat klussen..
Een blauwe paraplu
en een remlicht
worden een bus.
Een roze liedje
zingt over verlangen
de miezer wordt regen en
de nattigheid huppelt verder.
Ik laat mijn ov zien.
De wereld is niet klein. De wereld is bereikbaar!
The Cure - A Forest (live in Wembley) (16.54)
Als je in de spiegel kijkt
en droom wordt moord
wil je alleen nog wakker worden
Auto's toeteren. De gedachte dat jij het gevoel dat iemand van jou houd, niet toelaat. Tussen twee spijlen, een schaar en een glazen fles.
de das strikte hem
zijn schoenen moesten weer aan
de veters gelust
en recht lopen,
niet dansen!
de mooie vreemdeling
los laten uit de omhelsing
Je hebt van die dagen dat je lekker wakker wordt. Lekker omdat je iets geweldigs staat te wachten, een bezoek aan de efteling of iets dergelijks. Lekker omdat je heerlijk ligt en daar voorlopig niks aan gaat veranderen. Lekker omdat je wakker wordt van: "Ik hou van je" Lekker omdat je onder een schoon dekbed ligt. Lekker omdat je nageniet van een nachtelijk avontuur. Lekker omdat je niks gaat doen en niks hoeft. Lekker omdat er iemand naast je ligt te slapen. Lekker omdat je ontbijt op bed krijgt. Lekker omdat iedereen om je heen al wakker is. Lekker omdat het nog even duurt voordat je wekker gaat piepen.
Je hebt ook van d(r)ie dagen in de vakantie, waar je niet zoals gewoonlijk om zes uur wakker moet worden, waar de "Grote groen verzorgers" je wekken met een shredder, die zo'n 20 meter van je bed afstaat...
Soms zie je dingen weer wat beter..

De hitte van de dood
maakt het leven warm
Een vlinder fladdert niet alleen
door de gedachte
ik fladder niet alleen
geschiedenis gaat leven
brood smaakt net even anders
Een zwart-witgestreepte capibara komt voorbij en ik krijg zin om weg te gaan. Weg-weg. Een soort weggaan waarbij je geen afscheid neemt, dat bestaat toch niet. Laatst hoorde ik iemand weggaan, hij floot een deuntje en zong over de zon. Ik werd jaloers. tegelijkertijd bedacht ik me dat er waarschijnlijk mensen jaloers op mij zijn. En terecht. Als ik mezelf niet was, was ik ook jaloers op mezelf. Lang leve de zwart-witgestreepte capibara.
Aankomend Pasen:

Vannacht droomde ik meer dan ik sliep. werkelijk alles kwam voorbij. De twee afgelopen maanden en komende week. Vandaag ga ik proberen wakker te worden.
Lichtelijk ontredderd druk ik de toetsen van mijn bord naar beneden. Ik weet niet meer wat er gebeurd. Vanochtend werd ik wakker van straaljagers, tot 25 minuten geleden hoor ik ze met verschillende tussenpozen overvliegen. Mensen kijken omhoog en worden voor de gek gehouden door de snelheid van het geluid. Vanuit de bus zag ik net een grote militaire colonne. Persoonlijk schrik ik daar niet zo van op, maar deze keer stonden de militairen bovenop de jeeps bewapend en al. Zo had ik dat alleen nog maar op het acht uur journaal gezien. De gezichten van de militairen kijken niet alsof ze bijna met hun PS2 mochten spelen, ernst staat op de gezichten. Een groep marrokaanse jongens van mijn leeftijd steken van schrik hun middelvingers naar de militairen op. Ik stap uit de bus en zie drie jeeps staan, een straat verwijdert van mijn stulpje, mannen ernaast met complete uitrusting kijken nerveus om zich heen. Een ogenblik denk ik dat ze mij moeten hebben. Gelukkig kan ik die gedachte verbannen als ik een militair zie aanbellen bij een huis. Alhoewel misschien vragen ze waar ik woon. Hij probeert het volgende huis. Ik doe mijn discman wat harder en loop zo onopvallend mogelijk door. Ik twijfel of ik terug moet gaan en de jongens moet aanbieden om potje te kaarten op mijn bank bij gebrek aan een PS2.
Ik smul van mijn danoontje, een muziekje van Weezer klinkt en de voordeur gaat open. Mijn deur klappert, mijn danoontje is op, Rivers Cuomo zingt: "Let it go, the damage in your heart".
"I can't tell you how the words have made me feel"
Uit het niets glipte een koekje uit de trommel. Schaamteloos nam hij de benen. Via de fruitmand sprong hij op het aanrecht om vervolgens, al kruimelend, over het fornuis te tippelen. Het koekje kreeg een elleboog van de macaroni en viel naar beneden maar bleef wonderlijk genoeg heel. "Rennen" dacht hij. Kruipen deed hij. De overige koekjes tilden het deksel van de trommel en keken toe hoe het koekje zijn weg naar de woonkamer vervolgde. Dat had nog nooit een koekje op eigen kracht gedaan. Nog nooit was er uberhaupt een koekje uit de blikken trommel geglipt. Dat ze nu gezamelijk het deksel op hadden getild was al heel wat. Het koekje cake omhoog omdat het rumoer wat de koekjes maakten zijn aandacht trok. "Ga terug" riep een krakeling. "Snel, rennen" siste de bokkepoot. Het koekje zweeg en kroop verder, het hoekje om. Een doodse stilte in de trommel was het gevolg. Zelfs de joelende zandkoekjes zwegen.
Totdat Bello, zijn lange tong langs zijn mondhoeken, de keuken in kwam.
Ik gooi een blad in de lucht,
de wind grijpt
ik ren
Wat een lekker liedje is dit zeg: Funny little Frog van Belle & Sebastian

You're my picture on the wall,
You're my vision in the hall,
You're the one I'm talking to,
When I get in from my work,
You are my girl, and you don't even know it,
I am living out the life of a poet,
I am the jester in the ancient court,
You're the funny little frog in my throat.
My eye sight's fading, my hearing's dim,
I can't get insured for the state I'm in,
I'm a danger to myself I've been starting fights,
At the party at the club on a Saturday night,
But I don't get disapproving from my girl,
She gets all the highlights wrapped in pearls.
You're my picture on the wall,
You're my vision in the hall,
You're the one I'm talking to,
When I get in from my work,
You are my girl, and you don't even know it,
I am living out the life of a poet,
I am the jester in the ancient court,
You're the funny little frog in my throat.
I had a conversation with you at night,
It's a little one sided but that's all right,
I tell you in the kitchen about my day,
You sit on the bed in the dark changing places,
With the ghost that was there before you came,
You've come to save my life again.
I don't dare to touch your hand,
I don't dare to think of you,
In a physical way,
And I don't know how you smell,
You are the cover of my magazine,
You're my fashion tip, a living museum,
I'd pay to visit you on rainy Sundays,
And maybe tell you all about it, someday..
Met hoogmoed kom je een heel eind
voor je valt.
Ik moet er aan geloven vandaag.. De voorjaarsschoonmaak bestaat!

Soms als het begint te schemeren vraag ik me af waar ik leef. In de zonsopgang van het moment, het kabbelen van het water bij windkracht 2 of in de motregen die je zeiknat maakt. In de eerste, tweede, derde of vierde wereld. Ik kan niet kiezen en ga op wereldreis. M'n paspoort is kwijt.
Vriendenboekjes volschrijven...
Ik ken je niet. Ik zag je in zout water, in een tere spiegel. Je ontroerd me. Onbestemd, breekbaar, kostbaar. Waar onbekende saamhorigheid veiligheid kan zijn. Geweldig om daar te leven.
Tommy is af.
Na veel rollen, koude handen en wit staat hij.
Parmantig, trots, een tikkie onnozel.
Een tak in zijn mond.
vastpakken, rammelen en knuffelen
Van een dag die begint met koffie knoeien op een witte ochtendjas kan je niet veel verwachten.
Ik stap onder de douche, met ochtendjas, om mijzelf en de jas van koffie en slaap te ontdoen. Ik denk na. Wat wil ik, behalve een schone ochtendjas en koffie drinken, in dit leven. Ik wil me verzekeren voor zorg met onbetaalbare vrienden. En voor zorg in een ziekenhuis of van mensen die er voor leren wil ik zo min mogelijk betalen. Ik wil m'n studie halen. Ik wil gelukkig worden. ik wil verrast worden door dagen waar je niet veel van kan verwachten. Ik wil bowlen, alle kegels omgooien.
Ik wil het te laat maken omdat ik eruit wil halen wat erin zit.
Geluk.
Liefde.
Bewijs dat ik leef. Ik adem. Mijn hart klopt.
Bij de gemeente kan je ook laten bewijzen dat je leeft, je moet dan je paspoort laten zien en dan krijg je een papiertje waarop staat dat je in leven bent. Kosten: €8,30. Onlangs had ik een attestatie de vitae nodig en werd ik €8,30 armer. Van het gemeentehuis naar huis fietsend dacht ik na. Wat had ik voor €8,30 kunnen doen om te bewijzen dat ik in leven ben? Veel. Ik had een kratje bier kunnen kopen en die samen met vrienden soldaat kunnen maken. Ik had zo'n honderd smsjes kunnen sturen met de mededeling: Ik leef. Ik had een treinkaartje naar m'n oma kunnen kopen. Ik had een spuitbus kunnen kopen en overal kunnen graffitien: Henkjan Leeft! Maar misschien had ik nog het beste een stempelset kunnen kopen. Het logo van de gemeente van internet halen en dat op een geel vouwblaadje printen. Met een stukje aluminiumfolie erop had ik dan mijn eigen attestatie de vitae gemaakt. Ik denk dat ik een stempelset, een pak gele vouwblaadjes en een rol aluminiumfolie ga kopen en een nieuwe dienst ga leveren. Let wel op, een paspoort is niet nodig ik controleer wel uw hartslag...
Langzaam, heel langzaam kruipt het gras voorbij. De schaduw van de zon is duidelijk te zien. Een grijsblauwe slechte gewoonte voelt warm aan. Geluiden zweven voorbij. De vogels zwemmen op hun rug elkaar achterna. In de verte ruik ik de bries. Ik hoor de roze gloed van de lucht aankomen. Een blaasorkest en een cubaanse gitarist spelen de aankomstmars. Een goudbruine geur laat me weten dat ik leef.
En ik, ik lig op m'n rug aan de onderkant van een wolk.
Ik wil zoveel, ik weet zo weinig. Ik moet zoveel, ik doe zo weinig. Ik hou zoveel.

Later als ik groot ben.
Dan
misschien dan
zeg ik
zie ik zei
het al
Het is zo oneerlijk, vandaag was heerlijk.
Lastig, dat gevoel. het is nauwelijks te plaatsen. Soms komt er een lucht voorbij, of een kleur, en dan denk ik voor heel even dat dat het is. Of dat het er in ieder geval bij hoort. Meestal komt het zo snel voorbij dat ik alleen het gevoel van herkenning kan vasthouden en de rest zie wegzoeven. Het zoeft soms achter me aan, in plaats van voor me uit maar ik kan het niet vastpakken. Het liefst verdwijn ik. In het gevoel dat ik niet te pakken krijg. Een vlucht en een zucht. Ik doe m'n ogen dicht en loop hand in hand met een boom.


hebben....
Niks brullende motoren, geen 5 megapixel en blauwe tand, geen 20Mhz, geen bloedmooie-geen-man, geen zorgverzekering. Wel luchtgekoeld, gezond en pimpelicious. Dit alles terzijde..
Om de cd die je zo mooi vind niet meer te luisteren omdat t een heel mooi stuk mist, en je het ontbreken, maar wel wat horen niet aankan...
Ik ben soms zo onhandig. De fles met hoop is stuk. Leegelopen op de grond. Het etiket houd de scherven bij elkaar. De regenboog op het etiket is geknakt. Ik twijfel of ik ga dweilen. Fuck.
| ma | di | wo | do | vr | za | zo |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |